Liczni papieże twierdzą, że Maryja zbawia dusze

23 września 2015 - autor: G

Leon XIII, Jucunda Semper, 1894: Kiedy Maryja kompletnie ofiarowała się Bogu wraz z Jezusem w świątyni, już wtedy dzieliła się z nim bolesnym przebłaganiem za ludzkość. (U stóp krzyża) chętnie oferowała Go bożej sprawiedliwości, umierając wraz z nim w sercu, przebitym mieczem boleści.Pius X, Ad Diem Illum, 1904: Dzięki zjednoczeniu cierpień i celu między Jezusem i Maryją, zasłużyła, by być najbardziej godną pocieszycielką straconego świata, i z tego powodu stała się dyspozytorką wszystkich łask, które przez swoją śmierć nabył Jezus Chrystus.

Leon XIII, Adiutricem nr 10: Nie zdaje się też być przesadne twierdzenie, że szczególnie pod Jej przewodnictwem i z Jej pomocą mądrość i nauka ewangeliczna do ogółu narodów zaprowadziła wszędzie nowy porządek sprawiedliwości i pokoju.

Benedykt XV, Inter Sodalicia, 1918: Do takiego stopnia Maryja cierpiała i prawie umarła ze swoim umierającym i cierpiącym Synem, do takiego stopnia oddała swe matczyne prawa na rzecz swojego Syna, dla ludzkiego zbawienia, że możemy słusznie powiedzieć, iż odkupiła świat wraz z Chrystusem.

Pius XI, 1935, w modlitwie zamykającej jubileusz znajdujemy po raz pierwszy słowo „Współodkupicielka”: O Matko miłości i miłosierdzia, która gdy twój najsłodszy Syn cierpiał odkupienie świata na krzyżu, stałaś przy nim cierpiąc jako Współodkupicielka.

Pius XII w transmisji radiowej w 1946: Maryja, za łączenie się z Królem Męczenników w niewypowiedzianej pracy ludzkiego odkupienia, jako Matka i Współodkupicielka, ona na zawsze pozostanie złączona z nim, z prawie nieograniczoną władzą w dystrybucji łask, które wynikają z odkupienia.

Jan XXIII, Lumen Gentium, 1965.

Paweł VI, Christi Matri: Kościół… przyzwyczajony do uciekania się do tego najbardziej gotowego orędownika, Matki Maryi. Bo jak mówi św. Ireneusz, ona „stała się przyczyną zbawienia całego rodzaju ludzkiego„.

Jan Paweł II, Matka Zbawiciela, 1987.

Pius IX, Ubi Primum, 1849: Albowiem Bóg dopuścił do Maryi skarbiec dobrych rzeczy, tak, aby każdy mógł wiedzieć, że przez nią otrzymujemy każdą łaskę, każdą nadzieję, całe zbawienie. Bo to jest Jego wola, że otrzymujemy wszystko przez Maryję.

Leon XIII, Supremi Apostolatus, 1883: „O Maryjo, strażniczko naszego pokoju i dyspozytorko niebiańskich łask„.

Pius X, Ad Diem Illum, 1904: Zostało rozdzielone czcigodnej dziewicy, by być razem ze swoim jednorodzonym Synem najsilniejszą pośredniczką i mediatorką całego świata. Więc Chrystus jest źródłem, a Maryja, jednakże, jak powiedział św. Bernard, kanałem, lub szyją, przez którą ciało jest zjednoczone z głową. [Szyją] przez którą wszystkie dary są przekazywane do jego ciała.

Benedykt XV, w dekrecie o Joannie d’Arc: W każdym cudzie musimy uznać pośrednictwo Maryi, przez którą, zgodnie z wolą Boga, każda łaska i błogosławieństwo przychodzi do nas.

Pius XI, Miserentissimus Redemptor, 1928: Ufając w jej wstawiennictwo u Jezusa, jedynego pośrednika między Bogiem a człowiekiem, który chciał powiązać (???) swoją matkę ze sobą jako pocieszycielkę grzeszników, pośredniczkę i dyspozytorkę łask.

Pius XII, Superiore Anno, 1940: Jak powiedział św. Bernard: to wola Boga, byśmy otrzymywali łaski przez wstawiennictwo Maryi, zatem niech każdy przyspieszy swe oddanie się Maryi.

Pius XII, Ad caeli reginam: Z przesłanek tych można wyciągnąć następujący wniosek: jeśli w dziele zbawienia była Maryja z woli Bożej zjednoczona z Jezusem Chrystusem, samymże sprawcą zbawienia, i to w podobny bodaj sposób, jak Ewa z Adamem, sprawcą śmierci, tak, że można określić nasze odkupienie jako dokonane przez pewnego rodzaju „odwrotność” (per quandam recapitulationem), dzięki której rodzaj ludzki zbawia się przez Dziewicę, podobnie jak na śmierć zasłużył przez dziewicę; jeśli dalej można dowodzić, że ta przesławna Pani dlatego została wybrana na Matkę Chrystusowi, „by się mu stała towarzyszką w odkupieniu rodzaju ludzkiego”, i jeśli wreszcie była Ona tą, która wolna od skazy dziedzicznej i osobistej, związana zawsze najściślej ze Synem swoim, złożyła Go na Golgocie Ojcu Przedwiecznemu, wraz z ofiarą praw i miłości matczynej, niby nowa Ewa, na całopalenie za wszystkie dzieci Adama zeszpecone niestety jego upadkiem”, – to wolno stąd wnosić, bez wątpienia, że jak Chrystus, ten nowy Adam, musi być zwan królem, nie tylko jako Syn Boży, ale i jako nasz zbawca, tak drogą pewnej analogii Najświętsza Panna jest Królową nie tylko jako Matka Boska, ale i przez to, że jakby nowa Ewa zespolona jest z nowym Adamem.

Pius XII, Ad caeli reginam: Otóż w dokonaniu tego dzieła odkupienia Najświętsza Maryja Panna była zaiste ściśle złączona z Chrystusem (…) Albowiem jak Chrystus, ponieważ nas odkupił, jest ze szczególnego tytułu naszym Panem i Królem, tak też i Najświętsza Dziewica ze względu na szczególny sposób, w jaki przyczyniła się do naszego Odkupienia, służąc swoją naturą, ofiarowując Go za nas dobrowolnie, specjalnie naszego zbawienia pragnąc, prosząc i starając się o nie.

Jan XXIII, zobacz: Lumen Gentium.

Paweł VI, zobacz: Lumen Gentium.

Jan Paweł II, Dives in Misericordia, 1980, cytując Lumen Gentium: W rzeczywistości, wzięta do nieba, nie rzuciła urzędu zbawienia, ale jako pośredniczka wciąż zjednuje nam łaskę wiecznego zbawienia.

Źródło: http://www.remnantofgod.org/mry-a22.htm

Tłum. Girion

Uzupełnienie, fragmenty za: http://forum.protestanci.info/viewtopic.php?t=5702

Reklamy

  • 810,772 wyświetleń
%d blogerów lubi to: