21 powodów, dlaczego należy odrzucić apokryfy (księgi deuterokanoniczne)

2

11 lipca 2015 - autor: G

#1. Kościół rzymskokatolicki nie uznał oficjalnie apokryfów za natchnione aż do Soboru Trydenckiego (1546 r.). Częściowo dlatego, że owe apokryfy zawierały materiały, które wspierały pewne doktryny katolicyzmu, jak czyściec, modlitwy za zmarłych i skarbiec zasług.

Graphic.OpenBible.16x9

#2. Żaden z nich nie jest w języku hebrajskim, który był sam używany przez natchnionych poetów i historyków ze Starego Testamentu.

#3. Żaden z tych pisarzy nie wysuwa żadnych roszczeń do natchnienia.

#4. Księgi te nie były nigdy uznane za natchnione przez żydowski kościół, a więc nigdy nie zostały usankcjonowane przez naszego Pana.

#5. Nie dawano im miejsca wśród natchnionych ksiąg przez pierwsze cztery wieki chrześcijaństwa.

#6. Zawierają informacje rodem z bajek, a także przeczą nie tylko Pismom natchnionym, ale też same sobie. W dwóch księgach machabejskich Antioch Epifanes jest w stanie umrzeć trzema różnymi śmierciami w wielu różnych miejscach.

#7. Apokryfy wpajają doktryny sprzeczne z Biblią, jak modlitwa za zmarłych i bezgrzeszna perfekcja:

Dnia następnego – a był już najwyższy czas po temu – poszli wojownicy Judy, żeby pozbierać ciała [[swoich] poległych i pochować je wśród ich krewnych w grobach rodzinnych. Otóż zobaczyli, że wszyscy polegli mieli pod swoimi szatami ukryte amulety bożków z Jamnii, czego prawo bardzo surowo Żydom zabraniało. Wtedy stało się dla wszystkich jasne, że ludzie ci właśnie dlatego polegli. Nie zostało więc nic innego, jak tylko uwielbiać Pana, sprawiedliwego Sędziego, który wydobywa na światło to, co jest ukryte. Równocześnie odprawili także modły błagalne, prosząc Boga, aby ujawnione winy zostały całkowicie wymazane. Szlachetny Juda zaś napomniał ludzi, żeby się strzegli grzechu i byli czyści, nie zapominając ani na chwilę o tym, co spotkało owych dopiero co poległych za ich wykroczenia. Poza tym przeprowadzono zbiórkę pieniędzy, w której wszyscy wzięli udział. Zebrano i posłano do Jerozolimy około dwóch tysięcy drachm srebrnych na ofiarę przebłagalną za grzechy. Juda postępował tak szlachetnie i dzielnie, ponieważ wierzył w zmartwychwstanie. Gdyby bowiem nie spodziewał się, że polegli zmartwychwstaną, byłoby rzeczą zbyteczną i bezsensowną modlić się za zmarłych. Miał też przed oczyma ową hojną zapłatę czekającą na tych, którzy umierają pobożnie. Święta to i pobożna myśl! Dlatego kazał złożyć ofiarę za zmarłych, aby zostali uwolnieni od grzechu – 2Mch 12:39-46

#8. Apokryfy zawierają obraźliwe materiały, niepodobne do Boskiego autorstwa.

Największa chytrość nic nie znaczy w porównaniu z podstępem niewiasty. Oby spotkał ją los przeznaczony dla najgorszych grzeszników! Syr 25:19

To przez kobietę grzech się pojawił, to za jej sprawą wszyscy umieramy. Syr 25:24

To wstyd dla ojca, który ma źle wychowanego syna, jeżeli ma taką córkę, to na własną hańbę. Syr 22:3

#9. Uczą niemoralnych praktyk, jak zabijanie, samobójstwo, kłamstwa i magiczne zaklęcia.

#10. Księgi apokryficzne odnoszą się do tzw. cichych 400-tu lat, kiedy nie było Bożego proroka, który by pisał inspirowane materiały.

A kamienie z niego złożyli na wyznaczonym miejscu na zboczu góry świątynnej, gdzie miały pozostać do czasu pojawienia się proroka, który rozstrzygnie, co należy z nimi zrobić. 1Mch 4:46

Ucisk zapanował w całym Izraelu tak wielki, jakiego nie było od czasu proroka. 1Mch 9:27

Postanowili tedy Żydzi oraz ich kapłani, że Szymon pozostanie ich przywódcą i arcykapłanem, dopóki nie pojawi się prawdziwy prorok. 1Mch 14:41

#11. Józef Flawiusz zaprzeczył natchnieniu ksiąg apokryficznych, I odzwierciedlało to myśl żydowską czasów Jezusa.

Od Artekserksesa to dzisiejszych czasów, cała historia została zapisana, ale nie została obdarowana jednakim zaufaniem z wcześniejszymi zapisami z powodu uchybień w zachowaniu wiary przez proroków.  […] Nie mamy niezliczonego mnóstwa ksiąg przeczących sobie, ale tylko 22 księgi, które zawierają zapisy starych czasów; które są po prostu uważane za natchnione… – Józef Flawiusz, Przeciwko Apion 1:8

#12. Podręcznik Dyscypliny ze zwojów znad Morza Martwego zaprzecza natchnieniu apokryfów.

#13. Sobór w Jamni utrzymał takie same stanowisko, negując natchnieniu apokryfów.

Debatowano nad kanonicznością kilku ksiąg (m.in. Koheleta), ale nic nie zmieniono i nie zadeklarowano się na autorytatywnych na tyle, by ustalać skład Starego Testamentu.

Księgi, które postanowili zatwierdzić jako kanoniczne, były już wcześniej generalnie akceptowane, chociaż podnoszono różne pytania na ich temat. Te, których zatwierdzenia odmówiono, nigdy nie zostały włączone. Nie odrzucono też z kanonu ani jednej księgi, którą wcześniej zatwierdzono. Sobór w Jamni był potwierdzeniem opinii publicznej, nie jej tworzeniem – F. F. Bruce, The Books and Parchments [Old Tappan, NJ.: Fleming H. Revell, 1963], str. 98

#14. Chociaż były okazyjnie cytowane we wczesnych pismach Kościoła, nigdzie nie było akceptacji w kanonie. Meliton (170) i Orygenes odrzucili apokryfy (Historia Kościoła VI. 25, Euzebiusz) tak, jak i kanon Muratoriego.

#15. Hieronim żywo przeciwstawiał się włączeniu apokryfów do jego łacińskiej Wulgaty (400), ale jego zdanie się nie liczyło. Jako skutek, standardowa rzymskokatolicka “Biblia” w okresie średniowiecza zawierała apokryfy. W związku z tym, coraz bardziej apokryfy były czczone przez kler. Jednakże nadal wiele katolickich uczonych zdawało sobie sprawę, że apokryfy nie są natchnione.

#16. Terminy “protokanoniczny” I “deuterokanoniczny” są używane przez katolików, by uszanować te księgi Pisma, które zostały uznawane przez cały Kościół od początku za natchnione, oraz te, które których natchnienie “rozpoznano” później, po rozważeniu tego przez niektórych Ojców i lokalne kościoły.

#17. Papież Damazy (366-384) poinstruował Hieronima, by stworzył łacińską Wulgatę. Sobór w Kartaginie uznał to tłumaczenie jako “nieomylną i prawdziwą Biblię”. Hieronim jako pierwszy określił dodatkowe 7 starotestamentowych ksiąg jako “apokryfy” (o wątpliwej autentyczności). Nie trzeba mówić, że łacińska Wulgata Hieronima nie zawierała apokryfów.

#18. Cyryl (urodzony ok. 315) – Przeczytaj natchnione Pisma – tzn., 22 księgi Starego Testamentu, które 72 – dwóch przetłumaczyło (Septuaginta).

#19. Apokryfów najpierw nie załączono do Septuaginty, ale były potem dodane przez Żydów aleksandryjskich, i nie znajdowały na listach ksiąg natchnionych do czwartego wieku naszej ery.

#20. Hilary (biskup z Poictiers, 350) odrzucił apokryfy (Prolog do Psalmów, rozdz. 15).

#21. Epifaniusz (wielki przeciwnik herezji, 360) odrzucił wszystkie apokryfy. Odnosząc się do “Mądrości Salomona” oraz “Księgi Jezusa Syriasza”, stwierdził: Są to zaiste książki przydatne i wartościowe, ale nie są wliczone do kanonicznych.

Czy apokryfy są natchnione? Czy naprawdę należą do Biblii?

Rozważmy, kiedy tu jesteśmy, temat katolickich apokryfów, od których wysuwają tak wielkie twierdzenia, z powodów których owe apokryfy przeczą Biblii używanej przez większość chrześcijan. 2 Machabejska 12:38-46 wygląda na podstawowy powód, dlaczego katolicy tak trzymają się apokryfów. Nie ma innej doktryny, której poparcie tak silnie zależy od apokryfów. Gdybym się nie bał zbyt jednoznacznych stwierdzeń, powiedziałbym, że ich obrona apokryfów istnieje tylko z powód tego fragmentu i ich twierdzeń na temat jego nauk. Katolicy mają 46 Ksiąg Starego Testamentu, w przeciwieństwie do 39 znajdujących się w naszych Bibliach. Jednakże katolicy dodali również do innych ksiąg fragmenty, które nie znajdują się w tych księgach razem z resztą tekstu.
Te fragmenty to: dodana końcówka do Księgi Estery, Pieśń Trzech Świętych Dzieci, Historia Suzanny, Bel i Smok dodany do Ks. Daniela, ks. Batucha, 1-sza I 2-ga Machabejska, ks. Tobiasza, Judyty oraz Mądrość Syracha.
Jedynym argumentem za tymi księgami jest fakt ich pojawienia się w Septuagincie. Jakkolwiek, w wielu z naszych Biblii jest materiał nienatchniony, taki jak np. Historia, poezja, mapy, słowniki oraz inne informacje. Taki może być też powód pojawienia się tego materiału w Septuagincie [może to być także kolejny argument przeciwko Septuagincie – przyp. tłum.]

Apokryfy nie znajdowały się w kanonie hebrajskim.

Uważa się, że w Nowym Testamencie znajdują się 263 odniesienia do Starego Testamentu, żadne z nich nie odnosi się do apokryfów.

Klasyczny podział Starego Testamentu przez Żydów miał 24 księgi: Pięcioksiąg Mojżeszowy, (5), Wczesnych Proroków (14; Jozuego, Sędziów, Samuela, Królów), Późnych Proroków (4; Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, i 12 mniejszych), oraz hagiografię (11; Psalmów, Przysłów, Hioba, Pieśń nad Pieśniami, Rut, Treny, Koheleta, Estery, Daniela, Nehemiasza, Kronik). Te 24 księgi zawierają cały materiał zawarty w 39 księgach wg naszego liczenia.

Józef Flawiusz wypowiadał się nt. Kanonu, ale jego podział Ksiąg łączył Rut i Sędziów oraz Treny z Jeremiaszem, dając łącznie 22 księgi zamiast 24:

Ponieważ nie mamy niezliczonego mnóstwa ksiąg […] tylko 22 księgi, które zawierają zapisy starych czasów; które są po prostu uważane za natchnione; […] Jest prawdą, że nasza historia od czasów Artekserksesa była pisana bardzo szczegółowo, ale nie była uważana za autorytet, jak była za naszych praojców; […] I jak mocno wierzymy tym księgom naszego narodu jest ewidentnym poprzez to, co robimy; ponieważ przez tak wiele epok nikt nie był tak śmiały by dodać cokolwiek do nich, lub ująć z nich – Józef Flawiusz, Przeciwko Apion, Księga I, dział 8

Flawiusz wyraźnie robi rozróżnienie pomiędzy księgami napisanymi przed i po Artakserksesie. To eliminuje większość apokryfów, w szczególności Machabejskie.

Apokryfy same w sobie zaprzeczają pojęciu natchnienia. Odnosząc się do wydarzeń opisywanych w Machabejskich, autor stwierdza:

Wszelkie te rzeczy, jak zostały opisane w pięciu księgach przez Jazona z Cyreny, spróbowaliśmy skrócić do jednej książki. Rozważając trudności, które napotkali, chcąc zmienić bieg historii, z powodu mnóstwa powodów, zadbaliśmy o to zaiste, o chcących to czytać […] I jako nam zaiste, w przedsięwzięciu zbierania tego wszystkiego, nie powzięliśmy łatwego zadania, tak, raczej pracę pełną patrzenia i potu. […] Zostawiając autorom dokładną relację, wedle zaproponowanego planu, studiując dogłębnie […] By zebrać wszystko to, co jest wiadome, by uporządkować całą sprawę, I ciekawie omówić każdy szczegół, jest obowiązkiem autora opowieści. Ale by kontynuować zwięzłość wypowiedzi, jak i by uniknąć zbyt miłych deklaracji, jest by być nagrodzonym przez Zbierającego – 2Mch 2:24-32

…Tutaj też zakończę moja narrację. Którą, jeśli zrobiłem dobrze, I jak się stanie historią, stanie się, czym chciałem; ale jeśli nie jest zbyt dokładna, powinien zostać przeproszony. Ponieważ jak jest niedobrym pić zawsze wino, lub zawsze wodę, ale przyjemnym jest czasami poużywać jednego, czasami drugiego, więc jeśli mowa miałaby nie być zawsze ładnie oprawiona w słowa, nie byłaby ciekawą dla czytelników…  2Mch 15:39-40

Tworzy to dziwny kontrast z fragmentami z Nowego Testamentu:

Lecz kiedy was pozwą, nie martwcie się w niepokoju, co i jak będziecie mówić: będzie wam dane w owej chwili, co i jak trzeba mówić. Bo to nie wy będziecie mówić, lecz Duch Ojca waszego przemówi przez was. Mt 10:19-20

Otóż myśmy nie otrzymali ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, ku poznaniu dobra, jakim Bóg nas obdarzył. A głosimy to nie za pomocą wyszukanych słów ludzkiej mądrości, lecz korzystamy z pouczeń Ducha, przedkładając duchowe sprawy tym, którzy są z Ducha. 1Kor 2:12-13

Źródło: http://www.bible.ca/catholic-apocrypha.htm

Tłumaczenie: TMC, Girion

Reklamy

2 thoughts on “21 powodów, dlaczego należy odrzucić apokryfy (księgi deuterokanoniczne)

  1. adi pisze:

    Hej, zobaczcie jeszcze to w tym temacie – http://literatura.hg.pl/athanas.htm

    Polubione przez 1 osoba

Możliwość komentowania jest wyłączona.

  • 786,911 wyświetleń
%d blogerów lubi to: